Z diecezji

Archidiecezja krakowska

To imię zobowiązuje

Reklama

I Diecezjalne Spotkanie Szkół im. Jana Pawła II odbyło się 28 września br. w Lubieniu. Jego celem było nakreślenie kierunku, jaki powinno mieć wychowanie dzieci i młodzieży w szkołach noszących zaszczytne imię Sługi Bożego. Spotkaniu przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz, który przypomniał wizję wychowania, propagowanego przez Jana Pawła II, oraz jego przesłanie do młodzieży. Powiedział m.in.: „W całym nauczaniu i posłudze Ojca Świętego zawsze odzwierciedlała się i wyrażała integralna (całościowa) wizja człowieka, która nie redukuje, nie sprowadza go do jednego z elementów jego złożonej rzeczywistości. (...) Integralna wizja człowieka nie zamyka go jedynie w granicach świata widzialnego. Dostrzega także jego istotny wymiar pozadoczesny, nadprzyrodzony. (...) Wychowanie to nade wszystko pomoc okazana człowiekowi w okresie jego dojrzewania, aby w świat dorosłych wszedł w sposób odpowiedzialny. Młodzież ma prawo do takiego wychowania, które uzdolni ją do podejmowania trudnych życiowych zadań i nie przeszkodzi w duchowej przyjaźni z Bogiem”. Kard. Dziwisz mówił również o potrzebie wprowadzania młodych ludzi w świat wartości chrześcijańskich i zarazem ogólnoludzkich. „Palącą potrzebą naszych czasów jest uwrażliwianie młodego człowieka na wyższe, duchowe wartości, na jego «bycie» dla drugich, pogłębianie uczuć patriotycznych i więzi z Ojczyzną. A wszystko to niech się dzieje dla dobra Ojczyzny i Kościoła”.
Obecnie w Polsce jest co najmniej 550 szkół noszących imię Jana Pawła II, w tym dwie szkoły wyższe, 106 zespołów szkół, 12 ponadgimnazjalnych, 172 gimnazja, 247 szkół podstawowych oraz 9 innych placówek oświatowych. Uczy się w nich prawie 200 tys. uczniów.

(A. W.)

Diecezja płocka

Pielgrzymka do św. Stanisława Kostki

Około 11 tys. dzieci i młodzieży, głównie z diecezji płockiej, wzięło udział w dorocznej pielgrzymce z Przasnysza do Rostkowa. Pielgrzymka zorganizowana 23 września przez Wydział Duszpasterski płockiej Kurii ma na celu spopularyzowanie postaci urodzonego w Rostkowie św. Stanisława Kostki. Tegoroczne wędrowanie odbywało się pod hasłem: „Bądźcie świętymi trzeciego tysiąclecia”.
Pielgrzymka rozpoczęła się uroczystą Eucharystią, sprawowaną obok kościoła farnego w Przasnyszu, w którym został ochrzczony Patron dzieci i młodzieży. Mszy św. przewodniczył biskup płocki Stanisław Wielgus. W homilii mówił m.in.: „Być świętym - to znaczy spełniać dobrze swoje życiowe obowiązki. Świętość dla młodych to bycie dobrym synem czy córką, dobrym uczniem”.
Główny organizator pielgrzymki, ks. dr Janusz Kochański - dyrektor Wydziału Duszpasterskiego podkreślił, że idea pielgrzymki, organizowanej już od 24 lat, zatacza wśród młodych coraz szersze kręgi. Dzieci i młodzież przyjeżdżają nie tylko z diecezji płockiej, lecz także z łomżyńskiej, warszawskiej i warmińskiej.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

(Ks. A. Ł.)

Diecezja kielecka

13 tras do Relikwii

Reklama

Pielgrzymi z trzech diecezji: kieleckiej, radomskiej i sandomierskiej - uczestnicy VII Pielgrzymkowego Rajdu Świętokrzyskiego - przybyli 23 września na Święty Krzyż. Rajd, który zainicjował 7 lat temu Wydział Duszpasterstwa Ogólnego Diecezji Kieleckiej, był pomyślany jako jednorazowa impreza, tymczasem wszedł na stałe do duszpasterskiego kalendarza trzech sąsiednich diecezji. Rajd przebiegał pod hasłem zaczerpniętym z pielgrzymki Benedykta XVI do Polski: „Trwajcie mocni w wierze”. Uczestnicy mieli do wyboru 13 tras, którymi wędrowali na Święty Krzyż. Turystyczną pieczę nad nimi sprawowało 71 przewodników na trasach oraz 9 odpowiedzialnych za ścisłą organizację: z Kielc, Ostrowca Świętokrzyskiego, Radomia, Sandomierza, Skarżyska Kamiennej. Opiekę duchową pełniło 39 księży, 41 katechetów i 11 sióstr zakonnych. Pomagało im 100 alumnów kieleckiego seminarium.

Archidiecezja Łódzka

Jubileusz Akcji Katolickiej

Akcja Katolicka Diecezji Łódzkiej obchodzi w tym roku 10. rocznicę istnienia. Jubileusz był okazją do zorganizowania II Kongresu Akcji Katolickiej, który zakończy się 15 października. W tym dniu będą miały miejsce główne uroczystości rocznicowe. Najpierw w parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Łodzi-Julianowie (ul. Zgierska 123) odbędzie się sesja naukowa z udziałem m.in. prof. Marii Grety i ks. dr. Piotra Przesmyckiego, a później w kościele parafialnym abp Władysław Ziółek będzie przewodniczył uroczystej Mszy św. AKDŁ powstała 16 października 1996 r.

(E. A. G.)

Diecezja sosnowiecka

Święto muzyki

Międzynarodowe Olkuskie Dni Muzyki Organowej i Kameralnej - to jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych w diecezji sosnowieckiej. Odbywają się każdego roku na jesieni i ściągają artystów z całej Europy. Tegoroczne miały miejsce od 29 września do 1 października. Wszystkie koncerty odbywały się w w olkuskiej bazylice św. Andrzeja Apostoła. Tam właśnie znajduje się instrument muzyczny o walorach unikatu na europejską skalę - organy Hansa Hummla. Impreza odbywała się pod patronatem Ministerstwa Kultury, Marszałka Województwa Małopolskiego i Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz oraz Katedry Organów Akademii Muzycznej w Krakowie. Organy Hansa Hummla w Olkuszu są jednym z najstarszych tego typu instrumentów w Polsce. Pochodzą z XVI wieku.

(A. R.-L.)

Strony informacyjne opracowano na podstawie doniesień korespondentów własnych, wiadomości Radia Watykańskiego i KAI.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.