W sercach łodzian jest szczególna data 13 czerwca 1987 r. W tym dniu miało miejsce największe wydarzenie w dziejach Kościoła łódzkiego, była to wizyta Ojca Świętego Jana Pawła II. W Łodzi pozostawił Papież Polak ślad swojej obecności i przesłania, które pamiętamy i które jest dla nas ciągle aktualne. Jan Paweł II wielokrotnie w czasie swojego pontyfikatu dał odczuć światu, jak bardzo ukochał młodzież. Jakże często Ojciec Święty przypominał młodym, że są nadzieją świata i rozbudzał w nich pragnienie, by wypływali na głębię swojego życia, swojego patrzenia na rzeczywistość i nie pozwolili na to, by czas, który Bóg im daje, mijał tak, jakby wszystko było przypadkiem.
Kiedy cały świat przeżywać będzie beatyfikację, także młodemu pokoleniu trzeba na nowo spojrzeć na Jana Pawła II - człowieka, papieża, Polaka. Okazją do tego może być inicjatywa, która zrodziła się w łódzkim środowisku edukacyjno-medialnym, aby każda szkoła mogła przeżyć swój czas spotkania z Janem Pawłem II. Pragniemy, by to niezwykłe wydarzenie, jakim jest beatyfikacja naszego wielkiego Rodaka, było poprzedzone godnym przygotowaniem, przeżytym także przez młodzież. Co więcej, pragniemy, by ona sama to przygotowanie wykreowała. Dajmy jej ten czas z Ojcem Świętym, dajmy jej możliwość spotkania z człowiekiem, który pozostawił znak wielkiej miłości wobec całego świata. Proponujemy więc, by szkoła przeznaczyła w wybranym przez siebie dniu czas dla naszego Papieża, a młodzież pod okiem nauczycieli-opiekunów przygotowała program, który należycie uczci ten wyjątkowy dla szkoły uroczysty dzień. Może to być akademia, apel, przedstawienie, wystawa, pogadanka dla całej szkoły, wykład, wystawa zdjęć Papieża połączona z uroczystym jej otwarciem, animacja, koncert, recytacje wierszy Papieża, sztuka teatralna, specjalny numer gazetki poświęcony Papieżowi, lekcje wychowawcze o Papieżu itp. Decyzja o wyborze formy i czasu tego świątecznego dnia należy do dyrektorów szkół, którym zostały także przesłane materiały mogące być przydatne do realizacji zadania.
Naszym znakiem przeżywania szkolnego „Dnia z Janem Pawłem II” będzie obecność na ten czas w szkole symbolu - makiety łodzi, która przypominać będzie słowa wypowiedziane przez arcybiskupa łódzkiego Władysława Ziółka na powitanie Ojca Świętego Jana Pawła II na Lublinku: „Niech mi wolno będzie wyrazić Waszej Świątobliwości naszą głęboką wdzięczność za umieszczenie na swoim pielgrzymim szlaku naszego włókniarskiego i akademickiego miasta, które od dziś będzie miało dumną odwagę uważać się za Łódź Piotrową”. Nasza marszruta dla Papieża trwać będzie przez całą wiosnę i zakończy się wspólnym dziękczynieniem za beatyfikację - 12 czerwca, w Archidiecezjalne Święto Eucharystii.
Drodzy bracia i siostry,
„Dieu est le Dieu du coeur humain » [Bóg jest Bogiem serca ludzkiego] (Traktat o miłości Bożej, 1, XV): w tych pozornie prostych słowach znajdujemy pieczęć duchowości wielkiego nauczyciela, o którym chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć - św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. Urodzony w 1567 r. w nadgranicznym regionie francuskim był synem Pana z Boisy - starożytnego i szlacheckiego rodu z Sabaudii. Żyjąc na przełomie dwóch wieków - szesnastego i siedemnastego - zgromadził w sobie to, co najlepsze z nauczania i zdobyczy kulturalnych stulecia, które się skończyło, godząc spuściznę humanizmu z właściwym nurtom mistycznym bodźcem ku absolutowi. Otrzymał bardzo dobrą formację; w Paryżu odbył studia wyższe, zgłębiając także teologię, a na Uniwersytecie w Padwie studiował nauki prawne, na życzenie ojca, zakończone świetnym dyplomem „in utroque iure” - z prawa kanonicznego i prawa cywilnego. W swej pogodnej młodości, skupiając się na myśli św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu, doświadczył głębokiego kryzysu, który doprowadził go do postawienia pytań o własne zbawienie wieczne i o przeznaczenie Boże względem siebie, przeżywając jako prawdziwy dramat duchowy podstawowe problemy teologiczne swoich czasów. Modlił się gorąco, ale wątpliwości wstrząsały nim tak mocno, że przez kilka tygodni prawie zupełnie nie mógł jeść ani spać. W szczytowym okresie tych doświadczeń udał się do kościoła dominikanów w Paryżu, otworzył swe serce i tak się modlił: „Cokolwiek się wydarzy, Panie, to Ty trzymasz wszystko w swych rękach, a Twoimi drogami są sprawiedliwość i prawda; cokolwiek postanowiłeś wobec mnie...; Ty, który zawsze jesteś sprawiedliwym sędzią i Ojcem miłosiernym, będę Cię kochał, Panie [...], będę Cię tutaj kochał, mój Boże i będę zawsze pokładał nadzieję w Twoim miłosierdziu i zawsze będę powtarzał Twoją chwałę... Panie Jezu, będziesz zawsze moją nadzieją i moim zbawieniem na ziemi żyjących” (I Proc. Canon., t. I, art. 4). Dwudziestoletni Franciszek znalazł spokój w radykalnej i wyzwalającej rzeczywistości miłości Bożej: kochać Go, nie chcąc nic w zamian i ufać w miłość Bożą; nie chcieć nic ponad to, co uczni Bóg ze mną: kocham Go po prostu, niezależnie od tego, ile mi to da czy nie da. Tak oto znalazł spokój a zagadnienie przeznaczenia [predestynacji] - wokół którego dyskutowano w owym czasie - zostało rozwiązane, gdyż nie szukał już tego, co mógł mieć od Boga; kochał Go po prostu, zdawał się na Jego dobroć. Będzie to tajemnicą jego życia, która pojawi się w jego głównym dziele: Traktacie o Bożej miłości.
Papież – wbrew temu, co próbują dziś wmówić zachodnie elitom – nie jest reliktem minionej epoki ani hamulcowym postępu. Jego nauczanie okazuje się dziś czymś znacznie bardziej aktualnym i praktycznym: realnym wsparciem dla cywilizacji, która znalazła się w demograficznym potrzasku. USA i Unia Europejska starzeją się w tempie, jakiego nie znała nowożytna historia. Społeczeństwa bogacą się, a jednocześnie kurczą. I to nie jest przypadek, lecz efekt wyborów kulturowych.
Paradoks polega na tym, że te same kraje, które w imię radykalnej sekularyzacji odrzuciły chrześcijańską wizję człowieka, dziś popełniają na sobie narodowe samobójstwo. Aborcja stała się „modna”, wręcz tożsamościowa. Nie jako dramatyczny wyjątek, ale jako element stylu życia. Efekt? Cywilizacja, w której dziecko – świadomie lub nie – zaczyna być postrzegane jako zagrożenie: dla kariery, wygody, planów, narracji.
– Jak rozumiany jest symbol nicejski w różnych wyznaniach chrześcijańskich i jakie ma znaczenie w budowaniu jedności wyznawców Chrystusa – na to pytanie odpowiedzieli uczestnicy panelu ekumenicznego nt. „Prawdziwa wiara łączy, nie dzieli”, który odbył się wieczorem 23 stycznia w Wyższym Międzydiecezjalnym Seminarium Duchownym w Częstochowie.
Na początku spotkania ks. prał. Ryszard Selejdak, rektor seminarium, wyraził nadzieję, że panel przyczyni się do przybliżenia problematyki dotyczącej dialogu ekumenicznego. „Musimy wspólnie kroczyć ku jedności i pojednaniu między wszystkimi chrześcijanami. Credo nicejskie może być podstawą i punktem odniesienia tej wędrówki” – zacytował słowa Leona XIV z listu apostolskiego „In unitate fidei” z okazji 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego. „To, co nas łączy, jest naprawdę czymś znacznie większym niż to, co nas dzieli!” – kontynuował ks. Selejdak za Leonem XIV i wskazał, że prawdziwy ekumenizm powinien być skierowany ku przyszłości, pojednaniu na drodze dialogu, wymianie darów i dziedzictwa duchowego”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
