Grono Przyjaciół Seminarium to grupa osób z archidiecezji częstochowskiej i diecezji sosnowieckiej, która nieustanie modli się o nowe powołania do kapłaństwa, zwłaszcza w tych diecezjach, oraz za wszystkich powołanych, którzy przygotowują się do kapłaństwa. Wiele z tych osób nie poprzestaje na modlitwie, ale wspiera również materialnie potrzeby Wyższego Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Częstochowie.

Podtrzymywać powołanie

Tegoroczne spotkanie Grona Przyjaciół Seminarium było wyjątkowe. Po raz pierwszy bowiem przyjaciele seminarium z obu diecezji przybyli do częstochowskiego „domu ziarna” tego samego dnia, aby spotkać się z klerykami. Stąd też imponująca liczba blisko 300 osób, które przekroczyły seminaryjny próg 24 maja. Warto także zauważyć, że nie są to wszyscy, którzy modlą się o powołania. Pokazuje to zatem, że za seminarzystami i kapłanami stoi ogromna rzesza ludzi, którzy swoimi modlitwami wspierają ich w posłudze, do której powołał ich Pan. Wszystkich modlących się za powołanych i za kapłanów można porównać do dwóch przyjaciół Mojżesza: Aarona i Chura, którzy, jak opowiada Księga Wyjścia, w czasie bitwy Izraelitów z Amalekitami podtrzymywali jego ręce, gdy ten się modlił. Kiedy Mojżesz trzymał ręce w górze, Izraelici mieli przewagę. Dzięki temu lud Boży zwyciężył Amalekitów. Jednocześnie, jak podkreślali seminarzyści, poza przeogromnym wsparciem modlitewnym, sam widok tylu ludzi, których przepełnia miłość do Boga i Jego Kościoła, przymnaża wiele radości i daje nadzieję, że są osoby, które oczekują kapłana z otwartymi ramionami i z kochającym sercem.

Spotkanie w „domu ziarna”

Uczestnicy zaczęli przybywać na miejsce, witani serdecznie przez seminarzystów. Gdy wszyscy zebrali się już w refektarzu, odbyło się oficjalne powitanie, które prowadzili ks. Andrzej Nackowski, wicerektor WMSD, oraz alumni – Jakub Ożarowski i Patryk Pożarlik. Spotkanie rozpoczęło się od wspólnej kawy i herbaty, co było doskonałą okazją do integracji, rozmów oraz poznania wszystkich seminarzystów, którzy przygotowują się do kapłaństwa. Następnie głos zabrał ks. Michał Pabiańczyk, ojciec duchowny seminarzystów, który skierował do zebranych słowo duchowej refleksji i zachęty. Później udali się do kościoła seminaryjnego Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana na Mszę św., stanowiącą duchowe centrum całego dnia. Eucharystia była czasem wspólnej modlitwy i wdzięczności za dar spotkania oraz umocnienia wiary. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił ks. prał. Ryszard Selejdak, rektor WMSD. Po Eucharystii wszyscy udali się na obiad, który upłynął w radosnej i rodzinnej atmosferze. Następnie uczestnicy spotkania obejrzeli spektakl pt. Eliasz. Prorok jak ogień, przygotowany przez seminarzystów. Kolejnym punktem programu była wizyta na Jasnej Górze, gdzie goście udali się wraz z alumnami Dominikiem Pileckim i Patrykiem Pożarlikiem, aby wspólnie odmówić Różaniec przed Obliczem Matki Bożej. Modlitwa różańcowa w tym szczególnym miejscu była głębokim przeżyciem dla wszystkich obecnych.

Seminarzyści na scenie

Klerycy WMSD w Częstochowie już nie pierwszy raz występują na scenie. Od dłuższego czasu, co roku, w dniu spotkania Grona Przyjaciół Seminarium wystawiają spektakle o tematyce religijnej. Tegoroczne przedstawienie, jak już zostało wspomniane, opowiadało historię proroka Eliasza – jego walkę duchową, ale i tę zewnętrzną z bałwochwalstwem oraz z pogańską królową Izebel i 450 prorokami Baala. Widz miał okazję zobaczyć: wodę na pustyni w czasie suszy, żydowskiego proroka karmionego przez nieczystego kruka, głód oraz niekończącą się mąkę i oliwę, wzniecony ogień w wodzie, śmierć, a potem wskrzeszenie syna wdowy, pustkę i samotność zestawione z troską i obecnością, potężną burzę i łagodny powiew, czyli historię pełną kontrastów, przeplataną pytaniem: „gdzie w tym wszystkim jest Bóg?”. Po tym spektaklu każdy mógł odpowiedzieć sobie w sercu na pytanie: czy rzeczywiście celem jest ucieczka od suszy, jej koniec, czy może nieustanne kroczenie z Bogiem bez względu na korzystne lub negatywne warunki życia? Spektakl zakończył się słowami: „Wystarczy ci mojej łaski, na każdy jeden, kolejny krok”.

Trwajmy razem przy Bogu

Tego typu wydarzenia są z pewnością doskonałymi okazjami do realizacji wezwania Jezusa do wzajemnej miłości, po której świat ma poznawać chrześcijan. Wzajemna troska, modlitwa i wsparcie są przejawami miłości, która nas jednoczy. Kapłan niesie Chrystusa, a lud Boży podtrzymuje jego ręce, jak potrafi – tak się objawia wzajemność relacji. Módlmy się zatem o nowe powołania do kapłaństwa, za powołanych, za tych, którzy przygotowują się do tej posługi, oraz za kapłanów, aby niosąc Chrystusa, przybliżali lud Boży do Niego, oraz abyśmy kiedyś wszyscy znaleźli się razem w Bożym królestwie.