To doskonały wybór

Z wielką radością przyjąłem wiadomość o wyborze abp. Tadeusza Wojdy na przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. Przez wiele lat współpracowaliśmy w Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów. Szanuję go jako osobę wielkiego człowieczeństwa i dyspozycyjności, jako kapłana o wysokich walorach moralnych i duszpasterskich oraz jako biskupa o prawdziwie ojcowskim sercu. Przy okazji święceń biskupich powiedziałem mu, że przekazuję mu duchowe DNA Jana Pawła II. Doskonale zdaję sobie sprawę z uczuć, jakimi darzył niezapomnianego papieża. Jestem pewien, że dla Kościoła i episkopatu Polski będzie prawdziwym przewodnikiem duchowym w czasach wielu wyzwań. To doskonały wybór.

Kard. Fernando Filoni - prefekt Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów w latach 2011-19, obecnie Wielki Mistrz Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu w Jerozolimie
Notował Włodzimierz Rędzioch

Potrafi słuchać

Arcybiskup Tadeusz Wojda wyróżnia się szczerą, autentyczną pobożnością. Zrobił na mnie wrażenie, kiedy organizował jedno z pierwszych spotkań z księżmi archidiecezji gdańskiej. Rzeczywiście widać było w nim naturalną i autentyczną wiarę. Jest osobą słuchającą, pozwala innym się wypowiedzieć, nigdy nie stara się być narratorem rozmowy. Także wtedy, gdy odbywają się u nas po różnych uroczystościach spotkania z osobami świeckimi przy stole, on bardziej wsłuchuje się w to, co te osoby mówią.

Kiedy witałem księdza arcybiskupa, gdy obejmował konkatedrę, czyli największy i najważniejszy po katedrze oliwskiej kościół w Gdańsku, zacytowałem mu słowa maksymy gdańskiej: Nec temere, nec timide – „Ani pochopnie, ani nieśmiało”. To słowa, które wydaje mi się, że towarzyszą mu w jego postępowaniu. Nie podejmuje żadnych pochopnych decyzji, ale nie jest nieśmiały, tylko rzeczywiście po rozważeniu sprawy mądrze prowadzi naszą wspólnotę kościelną. Myślę, że jako przewodniczący KEP tak samo będzie prowadził sprawy Kościoła – bardzo rozsądnie. To jest autentyczne i wynika z jego pobożności, a także z umiejętności „czytania” ludzi, których stara się słuchać, zrozumieć, i dopiero wtedy tak naprawdę podejmuje decyzję. Trudno się nie zgodzić z jego decyzjami – mogę tak powiedzieć po 3 latach obserwacji jego obecności w Gdańsku.

Uważam, że będzie dobrym przewodnikiem na najbliższe 5 lat, które jawią się jako niełatwe, gdy chodzi o sytuację w naszej ojczyźnie, o relacje państwo – Kościół, o nową rzeczywistość, bo wahadło teraz trochę inaczej się wychyla.

Arcybiskup Wojda jest osobą otwartą, ale mam wrażenie, że nie lubi się narzucać. Gdy go zapraszają, przychodzi, ale nie po to, aby zdominować środowisko, po prostu staje pośród innych – wydaje mi się zatem, że jest osobą akurat na dzisiejsze czasy. Inni próbują czasami wywalczyć swoją pozycję, a on ją zdobywa swoją łagodnością, uśmiechem, mądrością wypowiedzi.

Szczególnie ważna jest dla mnie jego autentyczność, która na pewno wynika z wiary – nie tylko z deklaracji, ale też z postępowania. On po prostu zwyczajnie rozmawia z księdzem, z innymi ludźmi. Rozmawia prostym językiem, który potrafimy zrozumieć, bardzo delikatnie zwraca uwagę na sprawy, które są ważne, a tym samym jeszcze bardziej dociera do innych niż przez jakieś mocne słowa.

Ks. prał. Ireneusz Bradtke - proboszcz bazyliki Mariackiej w Gdańsku
Notował Łukasz Krzysztofka

Kocha Kościół

Dzisiejszego przewodniczącego KEP spotkałem po raz pierwszy, gdy byłem prefektem alumnów w pallotyńskim seminarium w Ołtarzewie. Ponieważ prefekt musi dobrze znać życiorysy kleryków, odwiedzałem ich rodziny. Mogę powiedzieć, że kleryk Wojda miał naprawdę świętych rodziców. Była ich szóstka rodzeństwa. Troje wybrało życie kapłańskie i konsekrowane – jego brat również jest pallotynem, a siostra jest w zakonie – a pozostała trójka jest w świecie. Kiedy przyjechałem do jego rodziny, byłem urzeczony. Było widać ich autentyczną wiarę. Wyróżniała ich prawdziwa zdrowa pobożność, można było rozmawiać z nimi na wiele tematów. Ojciec abp. Wojdy był jak patriarcha rodziny. Uważam, że podstawę swojej duchowej formacji abp Wojda wyniósł właśnie z domu rodzinnego.

W seminarium był bardzo prawy, a jednocześnie nie był świętoszkiem, który by tylko siedział i się modlił. Był też dobrym sportowcem – świetnie gra w piłkę, zwłaszcza w siatkówkę, bo ma odpowiedni wzrost. Podczas różnego rodzaju spotkań było widać, że ma coś do powiedzenia. Jednocześnie był bardzo dynamiczny, zdolny, choć nie był kujonem. Bardzo dobrze się sprawował, miał jak najlepsze oceny i bardzo dobre opinie do święceń kapłańskich. Bezpośrednio po nich został skierowany na studia misyjne do Rzymu, które ukończył z bardzo dobrym wynikiem i szybko otrzymał zatrudnienie w ówczesnej Kongregacji ds. Ewangelizacji. Biskupi bardzo go cenili, często przygotowywał dossier kandydatów na biskupów misyjnych.

Gdy jeździłem jako prowincjał do Rzymu, zawsze serdecznie mnie przyjmował. Nigdy nie wypierał się charyzmatu pallotyńskiego, zawsze miał kontakt z generalatem, chociaż mieszkał na terenie Watykanu.

Dobrze gotuje. Kiedy nas przyjmował, to nie w restauracjach, tylko u siebie. Przygotowywał wtedy bardzo smaczny obiad.

Cenię go za ludzką postawę. Jak coś wie, to jasno powie i umie załatwić sprawę. Uważam, że jego watykańskie doświadczenie będzie miało duże znaczenie w pracy przewodniczącego KEP. Ma dobre wyczucie ludzi. Rzetelność, uczciwość, prawość – to bardzo istotne cechy jego charakteru. Jest zaangażowany, oddany sprawie. Nie podejmuje szybkich decyzji, ale woli wszystko najpierw przemyśleć i wtedy okazuje się, że rzeczywiście jego ocena była słuszna. Działa rozważnie, chce być odpowiedzialny za swoje decyzje.

Jest bardzo bezpośredni, nie wynosi się, ale jeśli trzeba, zabiera głos i potrafi powiedzieć zdecydowane „nie”. To człowiek bardzo życzliwy, uśmiechnięty i radosny, nie boi się problemów. Przede wszystkim kocha i czuje Kościół, którego się nauczył w domu rodzinnym i w Rzymie.

Ks. prof. dr hab. Czesław Parzyszek - wieloletni prowincjał pallotyńskiej Prowincji Chrystusa Króla
Notował Łukasz Krzysztofka