Od 2019 r. w naszej parafii rozwijają się kult i nabożeństwo do św. Rity – mówi Niedzieli ks. Piotr Rutkowski, proboszcz parafii Przemienienia Pańskiego w Cielętnikach.
Czciciele św. Rity gromadzą się u nas z różnych stron archidiecezji częstochowskiej 22. dnia każdego miesiąca przy małym ołtarzu świętej od spraw trudnych i beznadziejnych. Przez cały miesiąc wierni składają intencje i prośby do świętej z Cascii przed obrazem w kościele, a także drogą elektroniczną. Wszystkie te intencje są odczytywane i przedstawiane św. Ricie w trakcie Mszy św. i nabożeństwa – opowiada ks. Piotr.
Trudna, ale bogata droga do Boga
– Ludzie w naszej parafii chętnie przybywają na nabożeństwa ku czci św. Rity. Zapewne potrzebują takiej modlitwy – wyznaje Wacław Makowski, który jest Rycerzem Kolumba. – Pomagamy m.in. przez zaangażowanie w liturgię. Pomagamy naszemu księdzu w kościele podczas różnych uroczystości – dodaje.
– W międzyczasie zawiązała się w naszej parafii wspólnota modlitewna Ogród św. Rity, której zadaniem jest omadlanie wszystkich przedstawianych intencji przez cały kolejny miesiąc. Święta Rita jest bliska sercom jej czcicieli ze względu na jej trudną, ale bogatą życiową drogę do Boga – kontynuuje ksiądz proboszcz. – Zapraszam wszystkich, których sercu bliska jest św. Rita, do wspólnej modlitwy każdego 22. dnia miesiąca o godz. 18. w kościele w Cielętnikach – zachęca ks. Piotr.
Patronka od bólu zębów
Reklama
Nieopodal kościoła znajduje się słynna lipa. Według niektórych konserwatorów zabytków przyrody, liczy ok. 700 lat. Istnieje przekonanie, że kora lipy ma zapobiegać bólowi zębów. Wierzenie to powstało na skutek tego, że po stronie zewnętrznej prezbiterium w ołtarzu znajduje się obraz św. Apolonii, patronki od bólu zębów. – Oczywiście o wiele starszy w naszej parafii jest kult św. Apolonii aniżeli kult św. Rity. Obie święte są nam jednak potrzebne – zauważa Wacław Makowski.
Żywa parafia
Parafia ma również dobrze rozwijający się Żywy Różaniec. Działają tu m.in.: koła Żywego Różańca św. Ojca Pio, św. Teresy od Dzieciątka Jezus, św. Józefa i św. Barbary. Parafia znajduje się na szlaku pielgrzymek pieszych zmierzających na Jasną Górę. W Cielętnikach gości m.in. Pielgrzymka Kawalerii Konnej z Zaręb Kościelnych. Ksiądz proboszcz podkreśla otwartość i życzliwość parafian dla utrudzonych pątników.
Oczywiście w parafii jest również grupa ministrantów. Maciej Grzesiczak jest ministrantem już od 13 lat. – Służę Bogu przy ołtarzu, ponieważ czuję taką potrzebę. Chcę w ten sposób zostawić również jakieś dobro w parafii. Sam też w miarę regularnie czytam Pismo Święte. Bardzo lubię Apokalipsę św. Jana Apostoła, bo ona przybliża nasze czasy. I bardzo mnie to fascynuje – mówi Niedzieli. Na pytanie, jak zachęcić młodych ludzi, by chcieli zostać ministrantami, a przede wszystkim, by chętnie chodzili do kościoła, odpowiada: – Młodym ludziom potrzebne jest świadectwo.
Rycerz ministrantem
Podobnie uważa Stanisław Jurczyk, Rycerz Kolumba. – Na pewno dziadkowie i rodzice mają wpływ na wychowanie młodego człowieka i powinni ten wpływ mieć. Bardzo ważne są rozmowy z młodymi ludźmi i osobisty przykład. Potrzebne są wiara i świadectwo rodziców – wyjaśnia.
– W moim życiu tak się ułożyło, że nie miałem okazji być ministrantem. I teraz, w wieku 60 lat, jako Rycerz Kolumba tak właściwie pełnię funkcje ministranckie w czasie Mszy św. Cieszę się, że mogę być pomocny przy ołtarzu. Będąc bliżej ołtarza, inaczej przeżywa się Mszę św. – zwierza się Niedzieli Stanisław Jurczyk.
W widłach Wisły i Sanu położona jest parafia Wrzawy, która w tym roku świętuje jubileusz 750-lecia istnienia.
Dokładna data erygowania parafii we Wrzawach nie była znana do lat 50. XX wieku. Dopiero mjr. Józef Rawski, tarnobrzeski regionalista natknął się na nią w aktach wizytacji dekanatu miechocińskiego z 1793 r. Wcześniejsze przekazy podawały informacje, że została ona utworzona przed rokiem 1325. Znalazła się wtedy w wykazie parafii diecezji krakowskiej odprowadzających świętopietrze. Wizytator zapisując najważniejsze informacje o parafiach z dekanatu zanotował, że parafia we Wrzawach została erygowana w 1271 r. Hipotezę taką potwierdzają także wezwania świątyni św. Wawrzyńca, św. Stanisława Biskupa i Męczennika, św. Katarzyny Aleksandryjskiej, które mają charakter typowy dla wspomnianego wieku. Poza tym miejscowość została wymieniona w dokumencie starosty krakowskiego i sandomierskiego Thassa z Vissinburga z 1294 r. Nazywano ją wówczas „Wreuici”. Od 1468 r. funkcjonuje obecna nazwa Wrzawy, co oznacza miejsce, gdzie woda wrze, kotłuje się, tworząc wiry i odmęty. Parafia została wydzielona z terenu parafii Gorzyce jako fundacja rodu Dębno. Opiekę nad nią sprawowały rody szlacheckie: Górajskich, Sienieńskich, Koniecpolskich, Słupeckich, Hadziewiczów i Horochów. Utrzymanie kościoła nastręczało wiele problemów na przestrzeni wieków. Biskup Krakowski Jakub Zadzik wizytując parafię w 1637 r., napisał w dokumentach powizytacyjnych, że w świątyni widać ślady zatopień wodnych, które sięgały nawet do ołtarza głównego. Renowacje kościoła przeprowadzono w połowie XVII wieku. Nową świątynię postawiono wtedy na fundamentach starej. Miała ona prawdopodobnie kształt krzyża, była zbudowana z drewna i nakryta gontem. Według historyków przed kolejnymi powodziami zabezpieczono ją od dołu kłodami. Niestety położenie miejscowości w widłach Wisły i Sanu powodowały dalsze powodzie, które nie omijały wrzawskiego kościoła. Już w XVIII wieku pisano, że podgniłe belki i spojenia zagrażają bezpieczeństwu wiernych. Kolejne powodzie, które nawiedzały Wrzawy latem w latach 1867, 1884 r. oraz zimą 1888 r. powodowały dalsze niszczenie świątyni. Powódź w latach 20. XIX wieku niemalże doprowadziła do całkowitego zniszczenia budowli. Dobroczyńcy wraz z parafianami postanowili wówczas podnieść teren placu kościelnego, co uchroniłoby kolejną świątynię przed dalszymi podtopieniami. Po zakończeniu tych prac, w latach 1826-27 wybudowano nowy kościół. Był to obiekt jednonawowy, wykonany z drzewa modrzewiowego i pokryty gontem. Swoim wyglądem przypominał istniejącą do dnia dzisiejszego drewnianą świątynię w Radomyślu nad Sanem. W latach 20. XIX wieku kościół parafialny został po raz kolejny zalany, co doprowadziło go niemalże do ruiny. Ostatnia drewniana świątynia zbudowana w latach 1826-27 została spalona 4 sierpnia 1944 r. przez wycofujące się wojska niemieckie. Nową murowaną świątynię Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski wzniesiono w latach 1958-61 z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Alojzego Sierżęgi. Projekt kościoła opracował inż. Andrzej Galar z Rzeszowa. Miała to być budowla prosta, ale o stylowej architekturze modernistycznej, posiadająca stromy dach ze strzelistą sygnaturką, wraz ze swoistymi „przyporami” ścian, co miało być nawiązaniem do gotyku. Uroczyste poświęcenie kościoła odbyło się 26 sierpnia 1961 r.
Barbara Nowacka oskarża biskupów o wywoływanie awantury wokół oświaty. Episkopat odpowiada, że broni konstytucyjnego prawa rodziców i uczniów. Do dyskusji włącza się Stowarzyszenie Katechetów Świeckich, które wzywa do wspólnego działania rodziców, nauczycieli oraz organizacji społecznych, zdecydowane upominać się o dalsze procedowanie obywatelskiego projektu „TAK dla religii i etyki w szkole”. Według danych z 2025 r. w ciągu jednego roku szkolnego utracono ponad 4,5 tys. miejsc pracy katechetów.
Prezydium Konferencji Episkopatu Polski zaapelowało o „niezwłoczne przywrócenie właściwego miejsca” lekcjom religii w polskiej szkole. Biskupi podkreślili, że nie domagają się przywilejów dla Kościoła, ale poszanowania konstytucyjnych praw uczniów i rodziców.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
