Wybory zakończone. Prawo i Sprawiedliwość odniosło wielki sukces, tworząc samodzielnie większość parlamentarną. To pozwala powołać pierwszy w historii III RP rząd niekoalicyjny. Ale ten sukces to jednocześnie wielkie wyzwanie i zobowiązanie. Trzeba przystąpić do realizacji obietnic wyborczych i nadać nowy impuls wielu ważnym sprawom w Polsce. Ożywienie gospodarki, zmniejszenie bezrobocia, poprawa służby zdrowia, naprawa szkolnictwa, przywrócenie mediów publicznych służbie narodowi… I wiele, wiele innych jeszcze kwestii woła o natychmiastowe działanie.
A przecież przeciw rządowi PiS powstanie wielki silny front: grupy interesów związane z establishmentem III RP, system bankowy, media mainstreamowe („mętnego nurtu”) z tzw. publicznymi na czele, wiele wpływowych sił z Unii Europejskiej. To będzie trudna walka. Politycy PiS będą musieli wykazać się determinacją i dużą odpornością. No, a przede wszystkim – dobrymi projektami ustaw, które zmienią na lepsze nasze państwo i najważniejsze dziedziny życia publicznego. I kadrą profesjonalistów, którzy sprawnie wprowadzą te ustawy w życie, a następnie będą właściwie zarządzać instytucjami publicznymi, ministerstwami itp. W sumie ma się to złożyć na dbanie o polską rację stanu. Zarówno w kraju, jak i za granicą. Niech wieloletnia opozycja pokaże teraz, co umie!
Natabene, moja rola w wyniku tych wyborów też uległa zmianie. Z pozycji obserwatora i komentatora przechodzę na pozycję czynnego uczestnika wydarzeń politycznych jako poseł na Sejm III RP wybrany z okręgu toruńsko-włocławskiego. Dziękuję serdecznie wszystkim, którzy mi zaufali i oddali na mnie swój głos 25 października. To dla mnie zaszczyt, ale jednocześnie i wielkie zobowiązanie do intensywnej pracy pro publico bono. Ze wszystkich sił będę się starał sprostać temu wyzwaniu. Proszę Państwa o duchowe wsparcie.
Wczorajszy - trochę emocjonalny i euforyczny - wpis, był też nieco sarkastyczny. Więc warto przyjrzeć się kilku sprawom pod ogólnym hasłem - jak do tego doszło i co z tego wynika.
Co z tego wynika to już widzimy i to nawet szybciej niż można było przypuszczać. Już bowiem wczoraj doszło do trzęsienia ziemi w Niemczech, gdzie zerwana została umowa koalicyjna. I żeby nie było wątpliwości - w tradycji "demokracji" niemieckiej (cokolwiek dla kogo to oznacza) nie jest to wydarzenie błahe. Tylko w latach osiemdziesiątych miała miejsce podobna sytuacja, kiedy liberałowie zerwali koalicję z socjalistami i zawiązali ją z chadekami, otwierając drogę do wieloletnich rządów Kohla, po przegłosowaniu konstruktywnego votum zaufania.
Wędrówka od góry Hor ku Morzu Czerwonemu prowadzi na drogę okrężną, bo ziemia Edomu zamyka przejście. Lud traci cierpliwość. To późna faza pustyni. Zmęczenie szybko zmienia się w szemranie. Powraca zdanie: „Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli?”. Pojawia się też pogarda dla manny: „pokarm mizerny”. Tekst odpowiada obrazem, że Pan zsyła węże „o jadzie palącym”. W hebrajskim stoi tu słowo powiązane z rdzeniem „palić” (śārāf), stąd tradycyjne „węże serafiny”. Ukąszenie obnaża bezradność. Wyznanie winy brzmi krótko: „Zgrzeszyliśmy”. Mojżesz modli się za lud. Odpowiedź Boga zaskakuje. Wizerunek węża ma stanąć wysoko na palu. Hebrajskie „sztandar, znak” to nēs. Wzrok podniesiony z ziemi przestaje krążyć wokół zagrożenia. Spojrzenie staje się aktem posłuszeństwa wobec słowa Boga. Nie ma tu miejsca na magię przedmiotu. Księga Mądrości dopowie później, że ratunek przychodzi od Boga, a znak jedynie kieruje ku Niemu (Mdr 16,6-7). Równie ważna pozostaje historia po latach. Król Ezechiasz rozbija „węża miedzianego”, bo lud pali mu kadzidło (2 Krl 18,4). Znak łatwo przechodzi w kult rzeczy. W samym brzmieniu hebrajskim pojawia się gra słów: wąż (naḥāš) i miedź (neḥōšet); stąd nazwa „Nehusztan”. Najstarsza lektura chrześcijańska widzi w tym typ krzyża. Justyn Męczennik łączy węża wyniesionego na palu z tajemnicą krzyża w „Dialogu z Tryfonem” (rozdz. 91). Augustyn, komentując słowa Jezusa o wężu z pustyni, tłumaczy ukąszenia jako grzechy, a węża wyniesionego jako śmierć Pana, na którą patrzy wiara.
Do Rady Miasta Krakowa trafiła skarga na dyrektorkę Szkoły Podstawowej nr 4 po jednorazowej zmianie organizacji zajęć, która pozwoliła części uczniów uczestniczyć w mszy św. w kolegiacie św. Anny. Sprawa wywołała zarzuty o naruszenie neutralności światopoglądowej szkoły, ale komisja rady miasta zarekomendowała uznanie skargi za bezzasadną.
Spór dotyczy wydarzeń z 17 października 2025 roku. Tego dnia pierwsza godzina lekcyjna została w szkole zorganizowana inaczej niż zwykle, tak by chętni uczniowie i nauczyciele mogli udać się na mszę św. związaną z obchodami św. Jana Kantego, dawnego patrona placówki. Rodzice, którzy złożyli skargę, uznali, że doszło do zastąpienia zajęć szkolnych wydarzeniem o wyraźnie religijnym charakterze.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
