KATARZYNA JASKÓLSKA: – Orchestra Paradiso – co to w ogóle jest?
DK. MATEUSZ SZERWIŃSKI: – Orchestra Paradiso, czyli Rajska Orkiestra. Jest to projekt zakładający stworzenie orkiestry, która miałaby zajmować się muzyką poważną, głównie o tematyce sakralnej. Co więcej, członkowie tego zespołu mają łączyć swoją pasję i ulepszanie warsztatu artystycznego z formacją duchową. Mamy teraz dużo różnych warsztatów, np. muzyczno-liturgiczne – i nasz projekt to w zasadzie coś podobnego, ale z całkiem inną kategorią muzyki. Na typowych warsztatach muzyczno-liturgicznych zajmujemy się bardziej pieśniami, psalmami, muzyką chóralną, natomiast Orchestra Paradiso ma się zajmować głównie dziełami kompozytorów z kręgu muzyki poważnej.
Niezbędna jest w tym wszystkim również formacja duchowa, aby treści, które będą wykonywane, śpiewane, wypowiadane połączyć z zaangażowaniem duchowym.
– Do studentów akademii muzycznych, do uzdolnionych uczniów państwowych szkół muzycznych drugiego stopnia, ale też do każdego zdolnego młodego człowieka, który chciałby się rozwijać muzycznie, poznać nowe osoby, nawiązać kontakty, wymienić się doświadczeniami, spędzić miło czas, a przede wszystkim doświadczyć Pana Boga obecnego w muzyce. Z racji na charakter muzyki będącej przedmiotem zainteresowań zespołu kładziemy jednak nacisk na poziom wykonawczy zgłaszających się osób.
– Jak chcecie to zrealizować?
– Celem projektu jest przeprowadzenie warsztatów z utworzoną orkiestrą symfoniczną połączonych z rekolekcjami i nagraniem płyty i ufamy, że nie będzie to jednorazowe wydarzenie (jeśli Pan Bóg będzie chciał oczywiście). Do obranego celu będziemy dążyć jednak małymi kroczkami. Jednym z nich jest rozprowadzanie płyty cegiełki z dziełami Jana Sebastiana Bacha, którą nagrałem w Łodzi razem z Joanną Woszczyk-Garbacz, flecistką Filharmonii Łódzkiej. To taka drobna forma wsparcia naszego projektu, bo nie ukrywamy, że są nam potrzebne środki finansowe. Cegiełka przez cały czas jest dostępna na furcie seminaryjnej. Zainteresowani mogą się też kontaktować z nami e-mailowo pod adresem: orchestra.paradiso@paradisus.pl.
Cały czas szukamy też sponsorów. W październiku natomiast udajemy się w trasę koncertową, konkretnie od 16 do 23 października. Zagramy m.in. w Bazylice na Jasnej Górze, podczas festiwalu organowego w archikatedrze w Łodzi i oczywiście 3-4 koncerty na terenie naszej diecezji, w tym w Paradyżu. Po koncertach będziemy również rozprowadzać płyty cegiełki. Część czasu wygospodarujemy na wspólną modlitwę, Eucharystię, czas skupienia, medytacji i świadectwa.
– Skąd bierzecie ludzi do orkiestry?
Reklama
– Na razie sami szukamy. Udało mi się znaleźć pewną grupę osób zainteresowanych projektem, a one przekazują informację dalej. Dzięki temu docieramy do prawdziwych talentów.
Kilka osób podeszło do projektu bardzo entuzjastycznie i już się włączyło. Część chciałaby z nami zagrać, ale problemem są terminy – nie każdy może połączyć długoterminowe warsztaty z innymi zobowiązaniami. Niestety zdarza się, że problemem są finanse, bo taki projekt nie może wymagać od uczestników, żeby jeszcze coś dokładali ze swojej kieszeni, kiedy w tym samym czasie mogliby grać gdzieś indziej i spokojnie zarabiać, choćby na studia. Nie jest to bowiem projekt skierowany do amatorów. W grupie osób zaangażowanych do projektu znajdują się także młodzi, zdolni, ale niestety bezrobotni absolwenci uczelni muzycznych. Dlatego chcemy uniknąć brania opłat od uczestników oraz pokryć koszt wyżywienia, noclegu i dojazdu.
– Czy nie jesteście przypadkiem unikatowym projektem w Polsce?
– Najprawdopodobniej tak. Nie słyszałem, żeby ktokolwiek w Polsce połączył warsztaty muzyki poważnej z formacją duchową, a drugim elementem nietypowym jest absolutna samodzielność w przygotowywaniu materiału przez uczestników takich warsztatów. Nie korzystamy i nie zamierzamy korzystać z pomocy uznanych profesorów i wybitnych muzyków, ponieważ Orchestra Paradiso to nie tylko orkiestra. Bardzo bym chciał, żeby z członków zespołu utworzyła się prawdziwa wspólnota osób, a nie tylko grupa muzyków. Inspiracją do tego jest choćby festiwal „Muzyka w Raju”. Ostatnio jednak mocnym impulsem stał się dla mnie film „Jak w niebie” opowiadający o uznanym kompozytorze i dyrygencie, który prowadził amatorski chór. Przez kilka miesięcy ci ludzie mocno zżyli się ze sobą, wspólnie zaczęli rozwiązywać swoje problemy, stali się piękną wspólnotą i dopiero wtedy byli zdolni, by wspólnie stanąć i zaśpiewać.
– Zdradź jeszcze tylko, czyich utworów będzie można posłuchać podczas trasy koncertowej.
– Program będzie bardzo zróżnicowany. Obejmować będzie utwory m.in.: J. S. Bacha, C. Francka, F. Mendelssohna, G. Fauré. Nie zabraknie również naszych własnych kompozycji. Jeżeli uda nam się uzbierać potrzebne środki, to planujemy nagrać kilka utworów z repertuaru koncertowego na płytę i rozprowadzać jako pewien materiał promujący dzieło. Już teraz z góry dziękuję wszystkim za wszelką okazaną życzliwość oraz okazane dotychczas wsparcie duchowe i materialne. Dziękuję Wyższemu Seminarium Duchownemu w Gościkowie-Paradyżu za to, że umożliwia realizację tego projektu i oczywiście zapraszam na koncerty październikowe, o terminach których jeszcze będziemy informować. Ośmielam się także prosić o modlitwę, aby Orchestra Paradiso była rzeczywiście dziełem Bożym, a nie tylko i wyłącznie ludzkim.
Orkiestra po występie w Gminnym Domu Kultury w Lipnicy Murowanej (w niepełnym składzie)
Nastolatkowie i seniorzy, uczniowie szkół muzycznych i pasjonaci – blisko 50 osób tworzy amatorską Orkiestrę Dętą w Lipnicy Dolnej. Wielu z nich nie wyobraża sobie życia bez orkiestry.
Mimo intensywnych prób (dwa razy w tygodniu) i wytężonej pracy przed koncertami, chętnie spotykają się, aby szlifować warsztat – bo jak sami mówią: granie nadaje sens! – Niedawno obchodziliśmy wielki jubileusz, 95 lat od powstania naszej orkiestry. I z satysfakcją muszę przyznać, że nigdy w historii orkiestra nie grała na takim poziomie – mówi Andrzej Leszczyński z Lipnicy Dolnej, gospodarz grupy, szczęśliwy mąż i ojciec sześciorga dzieci.
Z osobą m. Marceliny Darowskiej zetknęłam się dwa lata temu,
kiedy to zaczynałam pracę w gimnazjum. Tradycją panującą w szkole,
gdzie uczę, było organizowanie dwa razy w roku spotkań rekolekcyjnych
dla nauczycieli w Domu Sióstr Niepokalanek w Szymanowie. Zgromadzenie
to założyła właśnie Matka Marcelina. Z wielkim zaciekawieniem obserwowałam
pracę sióstr i ich uczennic. Każdy wyjazd do Szymanowa był dla mnie
kolejnym cennym doświadczeniem. Po pewnym czasie bardziej zainteresowałam
się osobą Matki Marceliny i postanowiłam o niej napisać.
Zaczęłam wtedy czytać wszelkie publikacje na jej temat.
Wydawało mi się początkowo, że nic interesującego w tych książkach
nie znajdę. Bo cóż może być ciekawego w życiorysie siostry zakonnej?
I tu pełne zaskoczenie. Jednym tchem przeczytałam polecone mi książki.
Matka Marcelina okazała się być obdarzona niezwykle bogatą osobowością,
a jej życie mogłoby posłużyć za temat filmu, który - nie mam co do
tego żadnych wątpliwości - zainteresowałby niejednego współczesnego
widza.
Zanim Matka Marcelina została przełożoną Zgromadzenia
Sióstr Niepokalanek - była szczęśliwą matką i żoną. W jej życiu nie
zabrakło też dramatycznych momentów. W wieku dwudziestu pięciu lat
została wdową, a w niecały rok po śmierci męża straciła swego dwuletniego
synka. To nie koniec jej cierpień. Musiała jeszcze walczyć o życie
swojego drugiego dziecka - maleńkiej Karoliny, której lekarze nie
dawali szans na przeżycie. Młoda wdowa przezwyciężyła wszelkie kłopoty.
Dziecko wyzdrowiało, a jej gospodarstwo było przykładem dla okolicznych
posiadłości. Przez cały ten czas trudnych doświadczeń ani razu nie
zwątpiła w miłość Boga, ani razu nie zbuntowała się przeciwko Jego
woli. Jakże niezwykle mocna musiała być jej wiara! Mało tego, nie
mając żadnego doświadczenia zakonnego, a jedynie pragnienie służenia
Bogu, odważyła się zostać przełożoną - założycielką nowo tworzonego
Zgromadzenia, którego głównym zadaniem miało być wychowanie dzieci
i młodzieży.
Nie na życiorysie Matki Marceliny chciałabym jednak skupić
swą uwagę, mimo że jest on naprawdę bardzo ciekawy. Zainteresowanych
odsyłam do książek poświęconych bohaterce tego tekstu1. To, co najcenniejsze,
to nauki Matki
Marceliny, jej przemyślenia i refleksje, ujęte często w
formę jakże trafnych i aktualnych do dziś sentencji. Znaleźć je można
w wydanej w 1997 r. przez Siostry Niepokalanki książce zatytułowanej
Zawsze będę z Wami. Myśli i modlitwy błogosławionej Matki Marceliny
Darowskiej2.
Wartości szczególnie ważne dla Matki Marceliny to przede
wszystkim Bóg, miłość, rodzina, Ojczyzna, praca i to, czemu poświęciła
całe swoje życie, czyli wychowywanie kolejnych młodych pokoleń. Wiele
jest cennych wskazówek zawartych w słowach Matki Marceliny. Mnie,
jako nauczycielkę, która dopiero zaczyna swoją pracę z młodzieżą,
szczególnie zainteresowały te poświęcone wychowaniu. Pierwsze słowa,
jakie przeczytałam, kiedy "na chybił trafił" otworzyłam książkę z
myślami Matki Marceliny, brzmiały następująco: "Zadanie wielkie,
praca kolosalna - z jednej strony łatwa, z drugiej bardzo trudna.
Łatwa, bo serca dzieci to wosk, na którym wszystko łatwo się wyciska.
Trudna, bo wosk wystawić na gorąco ognia lub słońca, a ślad jego
cały się zgładzi. Dzieci przyjmują dobre i złe wrażenia, jedne zacierają
drugie". Jakże trafnie oddają one pracę wychowawcy. Czytając te zdania,
uświadomiłam sobie ogromną odpowiedzialność, jaką biorę za swoich
wychowanków. To, co im przekażę, będzie miało wpływ na całe ich życie.
I nie najważniejsza w tym momencie jest wiedza. Moim zadaniem, jako
wychowawcy, jest pokazanie tym młodym ludziom właściwych wzorców
zachowań. Jest to szczególnie ważne w dzisiejszych czasach, kiedy
wciąż słyszymy o przypadkach, gdy młodzi ludzie zabijają swoich rówieśników,
często nawet nie dostrzegając zła, które wyrządzili.
Matka Marcelina cały czas miała świadomość odpowiedzialności
za wychowanie młodych ludzi. Dlatego też tak wiele miejsca poświęciła
sprawom rodziny, a w kształceniu dziewcząt ogromną wagę przywiązywała
do przygotowania ich do roli matki i żony. Wierzyła bowiem, że to
właśnie kobieta jest duchem rodziny, a od tego, jakie wartości przekażemy
młodym ludziom, zależy odrodzenie całego społeczeństwa. Dziś również
wiele miejsca podczas publicznych debat poświęca się sprawom rodziny.
Mówi się o polityce prorodzinnej i o kryzysie rodziny. Może warto
zatem sięgnąć po myśli Matki Marceliny. Znajdziemy tu oczywiste -
wydawałoby się - prawdy, ale jak często przez nas zapominane. Polecam
tę część nauk Matki Marceliny szczególnie dziewczętom, które zamierzają
w niedługim czasie założyć własną rodzinę. Naprawdę znajdziecie tu
wiele wskazówek pomocnych przy budowaniu własnego domu.
Jak już wspominałam wcześniej - jestem młodą nauczycielką.
Nie mam zatem bogatego doświadczenia pedagogicznego, wielu rzeczy
muszę się jeszcze nauczyć. Wciąż borykam się z różnymi problemami
wychowawczymi. Tak jak wielu młodych nauczycieli, staram się pogłębiać
swoją wiedzę pedagogiczną, czytając chociażby różne publikacje poświęcone
tym zagadnieniom. Panuje obecnie moda na nowoczesne, proponowane
nam przez zachodnich autorów, sposoby wychowania. Ja jednak najważniejsze
wskazówki pedagogiczne znalazłam w następujących słowach Matki Marceliny: "
Rozwijać - nie wysilając, ubogacać - nie przeciążając, uczyć praktyczności
- nie odzierając z poezji, hartować - nie zatwardzając, oczyszczać
sumienie - nie dopuszczając skrupułów, uczyć miłości - bez czułostkowości,
pobożności - bez dewoterii, zniżać się do dzieci w zabawach - nie
zmalając siebie, aby następnie być w stanie wznieść dzieci do wysokości
zadania". Oto - zdaniem Matki Marceliny - zadania nauczyciela. Mam
nadzieję, że będę w stanie im sprostać.
1 Informacje na temat życia Matki Marceliny można znaleźć
m.in. w następujących publikacjach:
- Ewa Jabłońska-Deptuła, Zakorzeniać nadzieję. M. Marcelina
Darowska o rodzinie i dla rodziny, Lublin 1996
- Marcelina Darowska - Niepokalański charyzmat wychowania,
pod red. ks. Marka Chmielewskiego, Lublin 1996
- S. Grażyna (Jordan), Wychowanie to dzieło miłości, Szymanów
1997
2 Zawsze będę z Wami. Myśli i modlitwy błogosławionej Matki
Marceliny Darowskiej, zebrały i opracowały s. M. Grażyna od Współpośrednictwa
Matki Bożej, Anna Kosyra-Cieślak, Romana Szymczak, Szymanów 1977.
Profanacji szopki ustawionej na bolesławieckim rynku dokonano w nocy z piątku na sobotę 19/20 grudnia - informuje portal istotne.pl.
Mieszkańcy przechodzący przez rynek w nocy chcieli zajrzeć do przygotowanej na okres świąteczny, tradycyjnej szopki bożonarodzeniowej, w której ustawiono figury Matki Bożej, św. Józefa i Trzech Króli, a w żłobku położono lalkę symbolizującą Dzieciątko Jezus.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.