Rachunek strat i zniszczeń, które ponieśliśmy, został sporządzony przez rządowe Biuro Odszkodowań Wojennych w 1947 r. Podczas II wojny światowej zginął co 4. obywatel RP, w sumie ok. 6 mln osób, w tym: 200 tys. żołnierzy, co 3. lekarz, nauczyciel, wykładowca wyższej uczelni, co 4. prawnik i ksiądz. Na roboty przymusowe wywieziono 2,8 mln osób. Po wojnie pozostało 590 tys. inwalidów, 1,1 mln ciężko chorych, 3,6 mln wdów i sierot. Sprawozdanie BOW podkreślało wysoki wskaźnik strat biologicznych Polski – ponad 6 mln uśmierconych.

Polska znajduje się na pierwszym miejscu wśród krajów, które najbardziej ucierpiały gospodarczo. Zniszczono 85 proc. majątku kolei: 2,5 tys. lokomotyw, 6,3 tys. wagonów osobowych, 84 tys. wagonów towarowych, 80 proc. mostów kolejowych, 7 tys. km torów. Pozbawiono nas ¾ majątku przemysłowego: 20 tys. fabryk, 160 tys. warsztatów i małych zakładów, 64 statków morskich.

Wycięto 1/3 drzewostanu: 200 tys. ha lasów całkowicie zniszczono, 500 tys. ha poważnie zdewastowano, 22 mln m3 drewna wywieziono do III Rzeszy. W rolnictwie plony spadły do poziomu sprzed I wojny światowej. Zniszczono 1/5 majątku rolniczego: 0,5 mln gospodarstw rolnych, a także stracono ponad połowę koni, ¾ bydła rogatego, 85 proc. trzody chlewnej. Ogół strat gospodarczych Polski wyniósł 49,2 mld ówczesnych dolarów, czyli ok. 800 mld dzisiejszych. Obliczono, że spustoszenia wynikłe z biologicznego osłabienia narodu stanowią 29 proc. strat gospodarczych. Rachunek BOW dotyczył tzw. ziem dawnych, nie obejmował ziem utraconych ani „odzyskanych”.